Ώσπου μια μαύρη Δευτέρα, ένας γάτος εμφανίστηκε στο αρχοντικό της γιαγιάς Πόπης, δώρο του εγγονού της, του Γιαννάκη, για να της κάνει λέει συντροφιά.

Το γεγονός αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στους λαθραίους κάτοικους που αμέσως συγκάλεσαν συμβούλιο.

Πρώτος πήρε τον λόγο ο Πέτρος, ο πρόεδρος του συμβουλίου.

«Όπως όλοι γνωρίζετε στο σπίτι, πλέον, κυκλοφορεί ένας γάτος. Μια ζωντανή απειλή για μας».

«Μην κινδυνολογείς Πέτρο. Η γιαγιά μας τα μισεί τα ζώα. Σε τρεις μέρες το πολύ, ο γατούλης θα είναι παρελθόν.» του απάντησε ο ποντικός Τρυπάνις που είχε ειδικότητα στο να ανοίγει τρύπες στο κασέρι.

«Ναι, ναι έχει δίκιο ο Τρυπάνις. Θυμάστε τότε που είχε βρει την κατσαρίδα στο δωμάτιό της τι της έκανε;» φώναξε κάποιος από το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο.

«Τα πράγματα είναι πιο σοβαρά αυτήν την φορά. Ο γάτος είναι μεγάλος γαλίφης. Άμα τον δείτε πως της τρίβεται, θα καταλάβετε. Μέχρι και πατουσάκια της έκανε προχθές στο κρεβάτι της» τους εξήγησε ο πρόεδρος.

«Και εμείς ξέρουμε να κάνουμε γαλιφιές. Γιατί δεν παίρνει εμάς για κατοικίδια;» ρώτησε με τσιριχτή φωνή ένα μικρό ποντικάκι που τριβόταν πάνω στη μαμά του.

«Που θα βρει τόσα κολάρα για εμάς βρε έξυπνε. Μια σύνταξη παίρνει όλη και όλη» του φώναξε γελώντας κάποιος άλλος από το πλήθος.

«Σοβαρευτείτε. Δεν είναι ώρα για αστεία. Από ότι φαίνεται ο γάτος ήρθε για να μείνει και εμείς πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας άμα θέλουμε να παραμείνουμε ζωντανοί» τους επανάφερε στην τάξη ο πρόεδρος.

Τα ποντίκια αμέσως σοβάρεψαν.

«Ακούστε λοιπόν τι προτείνω για αρχή. Να γίνουμε η σκιά του γάτου, για να καταγράψουμε τις συνήθειες του. Πότε κοιμάται, πότε ξυπνάει, πότε τρώει, πότε πίνει. Μέχρι τότε κανείς δεν θα απομακρύνεται από το χωριό χωρίς να με ενημερώσει. Σύμφωνοι;»

Οι ποντικοί όλοι συμφώνησαν και με βάρδιες ανέλαβαν να γίνουν η σκιά του τρομερού γάτου που έκανε τον παράδεισο τους να μοιάζει με κόλαση. Μέσα σε τρεις μέρες είχαν μαζέψει ήδη πολλά στοιχεία για τις συνήθειες του και κατέληξαν πως ο συγκεκριμένος γάτος… δεν είχε συνήθειες. Ήταν πέρα για πέρα απρόβλεπτος.

Οι ποντικοί εντωμεταξύ της γύρω περιοχής αναθάρρησαν με τα νέα. Αν έτρωγε πέντε, έξη ποντικούς από το αρχοντικό της οδού Σεφέρη, πολύ σύντομα θα άνοιγε νέα θέση και για αυτούς. Ήταν άλλωστε συνηθισμένοι στον αγώνα επιβίωσης από τις δεκάδες γατιών που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στους δρόμους της περιοχής.

Όμως οι φίλοι μας μπορεί να ήταν βολεμένοι κάτω από την σκιά της γιαγιάς Πόπης, και άπειροι σε μάχες, δεν θα παρέδιδαν όμως έτσι εύκολα τα όπλα. Εξάλλου σε όλη τους τη ζωή είχαν μείνει σε εκείνο το σπίτι. Βούρκωναν στην ιδέα πως θα ήταν αναγκασμένοι να το εγκαταλείψουν για χάρη μιας γάτας.

Άρχισαν, λοιπόν, να διαδίδουν φήμες πως στα διπλανά σπίτια υπήρχαν ενυδρεία με πολλά ψάρια. Ψάρια του γλυκού νερού, ψάρια του αλμυρού αλλά και τροπικά ψάρια.

Ο γατούλης ενθουσιάστηκε μόλις έφτασε η πληροφορία στα αυτιά του και στιγμή δεν δίστασε να αφήσει την γιαγιά Πόπη και πάλι στην μοναξιά της, προκειμένου να ικανοποιήσει της γαστρονομικές του επιθυμίες. Την στιγμή όμως που πλησίαζε στην πόρτα της εξόδου, μασκαρεμένοι οι ποντικοί της αλάνας σε γάτα, τον ενημέρωσαν πως αυτό ήταν ένα μεγάλο ψέμα που διέδωσαν οι ζουμεροί και καλοαναθρεμμένοι ποντικοί που ζούσαν στο υπόγειο του για να τον ξεφορτωθούν.

Το μάτι του γατούλη γυάλισε. Και από θυμό που εξαπατήθηκε αλλά και επειδή μόλις εκείνη τη στιγμή η ζωή του αποκτούσε νέο ενδιαφέρον. Είχε βαρεθεί βλέπετε να κάνει τον γλυκούλη στην γιαγιά και πολύ θα ήθελε να επιστρέψει στο αγαπημένο του παιχνίδι… το κυνήγι του ποντικιού. Πάντα ήταν νικητής σε αυτό το παιχνίδι.

Τα ποντίκια μας όμως αποδείχτηκαν σκληροί αντίπαλοι αφού μετά το σαμποτάζ που τους έκαναν οι πατριώτες τους άπλωσαν διακριτικά πιπέρι σε όλο το σπίτι ένα μεσημέρι που η γιαγιά και ο γατούλης είχαν φάει μπακαλιάρο σκορδαλιά και είχαν πέσει ξεροί για ύπνο. Όταν η γιαγιά ξύπνησε και είδε πως δεν μπορούσε να συνέλθει από το φτάρνισμα υπέθεσε πως είχε αλλεργία στο τρίχωμα της γάτας. Οι ποντικοί το διασκέδαζαν απίστευτα καθώς την παρακολουθούσαν από μια μεριά να κουρεύει τον γάτο με την ξυριστική μηχανή του συγχωρεμένου του άντρα της.

«Έχει τσαγανό η γιαγιά» είπε ψιθυριστά ο ποντικός Τρυπάνι.
«Το κακό είναι όμως πως δεν τον έδιωξε» είπε απογοητευμένος ένας άλλος ποντικός.
«Θα φύγει από μόνος του. Είναι πολύ περήφανος για να αντέξει τέτοια ταπείνωση» είπε με σιγουριά ο Πέτρος.

Και πράγματι. ‘Ένα πρωινό που η γιαγιά κοιμόταν, ο γατούλης έφυγε και δεν ξαναφάνηκε.

Ανακουφισμένα πια τα ποντίκια ξαμολήθηκαν απροκάλυπτα στο αρχοντικό γιατί η πείνα τόσων ημερών τους είχε θολώσει το μυαλό. Και η γιαγιά Πόπη όπου και να κοίταζε έβλεπε ποντίκια. Κάτω από το μαξιλάρι, ανάμεσα στα βιβλία της, μέσα στην κατσαρόλα, παντού!
«Η μοναξιά έχει αρχίσει και με τρελαίνει!» μονολογούσε και έτσι μια μέρα το πήρε απόφαση.
Μάζεψε τα πράγματά της, εγκατέλειψε το αρχοντικό της και πήγε να μείνει με τον εγγονό της τον Γιαννάκη.

«Όλεεεε! Επιτέλους ελεύθεροι! ζητωκραύγασαν όλα μαζί τα ποντίκια.

Τρεις μέρες και τρεις νύχτες χαρές πανηγύρια γλέντι τρικούβερτο. Και όταν τελείωσε ο χορός και είχανε πέσει αποκαμωμένοι στο πάτωμα με τις κοιλιές τους φουσκωμένες ο Πέτρος είπε στον γιο του με περηφάνια:
«Τα βλέπεις μικρέ; Όταν λείπει ο γάτος χορεύουν τα ποντίκια!»
Ο μικρός απορημένος κοίταξε τριγύρω του και είπε στον μπαμπά του.
Και τώρα που έφυγε η γιαγιά Πόπη τι θα τρώμε;

Τέλος

Ειρήνη Ζογανά