«Το νησί των ανέμων, είναι το χειρότερο μέρος για να ζει ένα φάντασμα».

Έτσι συνήθιζε να λέει αγανακτισμένη η Άσπα το φαντασματάκι. Γιατί τα απογεύματα που έκανε την βόλτα της στα σοκάκια της κοσμοπολίτικης Μυκόνου, κάθε φορά που ο άνεμος της σήκωνε το σεντόνι, όλοι κοιτάζανε με αγωνία να δουν τι κρύβεται από κάτω. Έτσι, την ημέρα που εξαφανίστηκε, οι περισσότεροι πίστεψαν πως απλά είχε φύγει από το νησί. Ψάχνοντας όμως σε λιμεναρχεία, πρακτορεία και σκάφη ιδιωτικά, κατάλαβαν πως η Άσπα δεν είχε μπει σε καράβι.

«Μήπως την πήρε ο άνεμος;»

Όχι, ο άνεμος είχε αλλεργία στην χλωρίνη που έβαζε η Άσπα στα κατάλευκα σεντόνια της. Δεν θα άντεχε να ταξιδέψει μαζί της.

«Ναι, άλλα έχει και χρωματιστά σεντόνια η Άσπα τα οποία δεν μυρίζουν χλωρίνη», αντέτεινε ο Πέτρος ο πελεκάνος. 

«Μήπως ο άνεμος της πήρε την μπουγάδα και δεν έχει ρούχα να φορέσει;» είπαν κάποιοι άλλοι.

«Και γιατί πρέπει να φταίω εγώ για ότι συμβαίνει σε αυτό το νησί», απάντησε θυμωμένος ο άνεμος και έκανε τους ανεμόμυλους να γυρίζουν και πάλι σαν τρελοί.

Είχαν περάσει ήδη πέντε μέρες και κανείς στο νησί δεν είχε καταφέρει να βρει την Άσπα. Μερικοί τότε είπαν πως ίσως είχε κλεφτεί με τον Τότο, το γνωστό από τις ταινίες του φαντασματάκι, και πως έφυγαν για κάπου μακριά. Όμως ο Τότο βρισκόντανε στο Hollywood για τα γυρίσματα της νέας του ταινίας.

Κάποιοι άλλοι είπαν πως η Άσπα έβγαλε το σεντόνι και βρισκότανε ανάμεσα τους και πως κατασκόπευε τις συζητήσεις τους. Όμως αυτοί που την γνώριζαν λίγο καλύτερα, ήξεραν πως η Άσπα ήταν υπερήφανη. Ποτέ της δεν θα έκανε κάτι τέτοιο.

Είχαν αρχίσει να ανησυχούν πραγματικά για την Άσπα. Γιατί παρόλο που ανατριχιάζανε κάθε φορά που την έβλεπαν να πλησιάζει με το λουλουδάτο της σεντόνι τις Κυριακές στο παζάρι, την συμπαθούσαν.

Με τα πολλά, έφτασαν έξω από το ερειπωμένο αρχοντικό σπίτι της. Κανείς όμως δεν τολμούσε να μπει μέσα, και όσο και να φώναζαν απάντηση δεν έπαιρναν.

Όλο το νησί ήταν αναστατωμένο. Την επόμενη κιόλας μέρα οργάνωσαν πανηγύρι μεγάλο από αυτά που ήξεραν πως της άρεσαν πολύ.

Από το πρωί ξεχύθηκαν όλοι με μεγάφωνα στους δρόμους φωνάζοντας πως το βράδυ, οι πάγκοι θα πουλούσαν σε τιμή ευκαιρίας όλων των ειδών τα σεντόνια και μάλλινα και βαμβακερά και μεταξωτά και σατέν και μονόχρωμα και πολύχρωμα και λουλουδάτα. Και το καλύτερο; Σεντόνια με λάστιχο στις άκρες, για να μπορεί η Άσπα να κάνει τις βόλτες της ήσυχη στο νησί… ακόμα και όταν ο άνεμος είχε τα νεύρα του. Μια κοκέτα σαν την Άσπα δεν θα μπορούσε να αντισταθεί σε τέτοιον πειρασμό!

Όλοι ήταν σίγουροι πως το βράδυ στο πανηγύρι η Άσπα θα εμφανίζονταν και πάλι. Όμως ούτε στο πανηγύρι εμφανίστηκε. Μόνο μια λύση τους έμενε. Να καλέσουν τον Τότο.