Η τελευταία μέρα του σχολείου, πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, μου φαινόνταν πάντα η πιο αλλόκοτη από όλες. Τα παιδιά, εκείνη την μέρα, φωνάζουν τρέχουν και γελάνε πιο δυνατά από κάθε άλλη φορά και γενικά φέρονται λες και είναι τίποτα κανίβαλοι. Και δεν φτάνει αυτό. Έχουν και μια χαζή συνήθεια όπου τα αγόρια ρίχνουν νερό στα κορίτσια και εκείνα τρέχουν και τσιρίζουν τάχα μου θυμωμένα παρόλο που μέσα από τα ρούχα τους έχουν φορέσει ήδη το μαγιό τους.

Άλλα και οι δάσκαλοι δεν είναι καλύτεροι, γιατί ενώ όλον το χρόνο γκρινιάζουν και λένε τα χειρότερα για εμάς, εκείνη την ημέρα, λένε τα καλύτερα. Λες και έχουν μπει σε λάθος τάξη. Είμαι σίγουρος πως λένε τα ίδια, σε όλες τις τάξεις, κάθε χρονιά.

Για αυτούς τους λόγους λοιπόν, τα τελευταία χρόνια, βρίσκω πάντα μια δικαιολογία για να μην πάω στο σχολείο την τελευταία μέρα. Φέτος όμως η μαμά μου με αποκάλεσε δειλό. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι το σχολείο είναι χώρος μόρφωσης και όχι ζωολογικός κήπος και ότι είναι θέμα επιλογών αλλά εκείνη επέμενε πως φοβάμαι τα υπόλοιπα παιδιά.

Άκου δειλός. Τι και αν όλα τα παιδιά με φωνάζουν σπασίκλα. Κάποτε με ενοχλούσε πολύ μέχρι που είδα στην τηλεόραση τον Σπάιντερμαν που αν και σπασίκλας ήταν σούπερ δυνατός. Και κατάφερε και κέρδισε και το κορίτσι το καλό.

Θα μου πείτε ότι αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες αλλά η μαμά μου επιμένει πως οι ταινίες είναι βγαλμένες από την ζωή και πως το μόνο που χρειάζεται να κάνω, είναι υπομονή, μέχρι να ανακαλύψω την δική μου σούπερ δύναμη.

Αλλά κάποιες μέρες, σαν την σημερινή, φαίνεται πως και εκείνη χάνει την δική της σούπερ δύναμη και ανησυχεί για όλα. Για αυτό και εγώ αποφάσισα φέτος να πάω στο σχολείο για να της αποδείξω ότι δεν φοβάμαι τίποτα. Τόσες πίστες έχω κερδίσει στο Roblox. Θα είναι και αυτό άλλη μια πίστα. Η τελευταία πριν το γυμνάσιο.

Πλησιάζοντας όμως στο σχολείο άρχισα να νιώθω μια ενόχληση στο στομάχι. Άνοιξα την τσάντα και με ανακούφιση είδα πως είχα μέσα τις ωτασπίδες μου.

Πέρασα την πόρτα του σχολείου. Δεν πρόλαβα όμως να κάνω τρία βήματα και μια σακούλα με νερό έσκασε πάνω στην μούρη μου ρίχνοντας κάτω τα γυαλιά μου. Και καθώς τα έψαχνα πεσμένος στα τέσσερα, ένα τσούρμο παιδιά έπεσε πάνω μου, τσαλαπατώντας τα δάχτυλα μου.

Ήμουν έτοιμος να το βάλω στα πόδια κλαίγοντας, όταν από το πουθενά, εμφανίστηκε η Ελενίτσα, το κορίτσι του Σπύρου, κρατώντας στα χέρια της τα γυαλιά μου. Η κίνηση της αυτή μου γαλήνεψε την ψυχή, όμως φαίνεται πως θύμωσε πολύ τον Σπύρο.

Ο Σπύρος είναι συμμαθητής μου και ο χειρότερος μου εφιάλτης από την πρώτη κιόλας δημοτικού.

Και καθώς φορούσα και πάλι τα γυαλιά μου, τον είδα να με πλησιάζει με το γνωστό ειρωνικό του βλέμμα, ανακατεμένο όμως με θυμό αυτήν την φορά. Έτσι για την αλλαγή. Και καθώς είχε σκύψει πάνω από το κεφάλι μου, μπόρεσα να διαβάσω τα χείλια του να μου λένε σαν σε αργή κίνηση την λέξη «Σ Π Α Σ Ι Κ Λ Α Α Α Α».

Τόσο αργή μου φάνηκε που μπόρεσα και μέτρησα όλα τα σφραγίσματα από τα χαλασμένα του δόντια, πρόσεξα την τυρόπιτα που ήταν κολλημένη ανάμεσα τους και η φάτσα του μου φάνηκε τόσο γελοία που δεν κρατήθηκα και λύθηκα στα γέλια. Με κοίταξε έξαλλος και έφυγε ανοιγοκλείνοντας θυμωμένος το στόμα του.

Τελικά άμα απομονώνεις τους άσχημους ήχους, η ζωή γίνεται πιο απλή και όμορφη. Όπως συμβαίνει και με τα θρίλερ αν απομονώνεις τον ήχο.

Γύρισα σπίτι και έβαλα τις ωτασπίδες μου σε ένα όμορφο κουτί με τις αναμνήσεις μου από το δημοτικό. Ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου και μια αισιοδοξία να με πλημμυρίζει για το γυμνάσιο. Ίσως τελικά να μην είναι και τόσο κακό να είναι κανείς σπασίκλας. Και ίσως τελικά να μην είμαστε εμείς οι σπασίκλες οι «διαφορετικοί» αλλά να είμαστε οι «κανονικοί» που απλά χανόμαστε στην φασαρία των άλλων. Διαφορετικά γιατί να έχει τόσο φανατικό κοινό ο Σπάιντερμαν;

Τέλος
Ειρήνη Ζογανά